लावणी: थंडीचा महिना -विनोद खटके

 लावणी: थंडीचा महिना


गार गार थंडीचा महिना

गार गार थंडीचा महिना 

आता जीव माझा दमच खाईना

खोटं काळजाला कुठंवर सांगू

माझा साजन अजून येईना.  ||धृ||

हिचा साजन अजून येईना गं----कोरस

हिला उबदार मिठीत घेईना-----कोरस


ही माघाची थंडी विषारी

करी जीवाची तगमग भारी

मूठ झाकली सव्वा लाखाची

चारचौघात सांगायची चोरी

अंगाअंगात भिनल्या विषाचा

तुझ्याबिगर उतारा होईना

माझा साजन अजून येईना  ||१||

 हिचा साजन अजून येईना गं ----कोरस

हिला उबदार मिठीत घेईना.----कोरस


एका नजरेत पाडुनी भूल

या कळीचं केलंस फूल

दोन मनाचे जोड किनारे

सख्या होऊनी आता तू पूल

वाट पाहू मी किती रं राघू

झुरतेय तुझ्यासाठी मैना.

माझा साजन अजून येईना  ||२||

हिचा साजन अजून येईना गं ----कोरस

हिला उबदार मिठीत घेईना.-----कोरस


तुझ्या स्पर्शाने पेटू दे अंग

गाली प्रीतीचा तुझ्याच  रंग

आता सोडून जीवाची पर्वा 

तू दिवा मी झाले पतंग

डोळा मिटेना पहाट झाली

जड पापणी माघार घेईना.

माझा साजन अजून येईना. ||३||

हीचा साजन अजून येईना गं----कोरस

हिला उबदार मिठीत घेईना.-----कोरस

       कवी:विनोद खटके

         9423859438

(कृपया लावणी copy न करता

लिंक Share करावी)

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

गाठ कोरोनाशी लढा मृत्यूशी

 *गाठ कोरोनाशी लढा मृत्यूशी*     *✍🏻श्री विनोद खटके✍🏻*  9423859438        आज बरोबर 1 वर्षांपूर्वी मृत्यूच्या दाढेतून सहीसलामत बाहेर पडलो.कुटुंबाची खिळखिळी झालेली इमारत नव्या दमाने पुन्हा बांधली . मरण खूप भेसूर असतं पण मरणाला स्पर्श करून आल्यावर जगणं किती सुंदर आहे याची प्रचिती पूर्वीपेक्षा अधिक येते.या काळात धैर्याची,संयमाची परकाष्ठा करावी लागते,आपलं असणं आणि नसणं याची सीमारेषा अधिक स्पष्ट जाणवू लागते.मनाचा तोल ढासळवणाऱ्या भीतीला जिवाच्या आकांताने पायाखाली घ्यावे लागते.आताशी सूर्य मध्यावर आहे इतक्यात मावळणे मंजूर नाही म्हणून सर्वशक्तीनिशी अशक्त मुठींमध्ये बळ बांधावं लागतं.अंगात जागोजाग उठणाऱ्या वेदनेला आसरा न देता तिला झिडकारून खायला उठणाऱ्या समोरच्या भिंतीवर आपटावं लागतं. वेगानं धडधडणाऱ्या काळजाला संयमाचे धडे द्यावे लागतात तर मलूल आणि त्राण गाळलेल्या देहाला कडाडणाऱ्या चपळ विजेचा परिचय करून द्यावा लागतो.        लहान निरागस लेकरू आणि साठीकडे झुकलेली कोरोनाग्रस्त आई जेव्हा काकुळतीने आणि सैरभैर होऊन निःशब्दपणे आपण बरे ...
Read more

मन कल्लोळ कल्लोळ

मन कल्लोळ कल्लोळ जणू सावळा गोंधळ. कधी निर्मळ निर्मळ एका क्षणात गढूळ. खोल  आठवणी किती जाते खोदत खोदत. नाही पंख त्याला तरी कसे जाते रे उडत. त्याचे हासणे रडणे क्षणाक्षणाला चालते. उभा राहुनी समोर रोज स्वतःला बोलते. त्याला हजारात पाय नाही कसलाच मेळ. भल्याभल्यांना कळेना त्याचा करामती खेळ. घेते रूपे कितीतरी त्याचा तळच घावेना. असा कसा रे आकार ते कशात मावेना. हात टेकले साऱ्यांनी असे अवघड हे कोडे. वाट सोडुनी उधळे जणू बेलगाम घोडे. साऱ्या मोहाचं हे मुळं करी शहाण्याला खुळं. ज्यानं जिंकलं तयाला त्याची उद्घारली कुळं. मन कल्लोळ कल्लोळ  जणू सावळा गोंधळ कधी निर्मळ निर्मळ एका क्षणात गढूळ. कवी: विनोद खटके 9423859438
Read more